Οι πιο συχνοί τραυματισμοί στο volley

Το volley είναι ένα από τα πιο δημοφιλή ομαδικά αθλήματα. Συγκεντρώνει φιλάθλους κάθε ηλικίας ενώ τα γήπεδα γεμίζουν με τους υποστηρικτές των ομάδων που αγωνιούν για την έκβαση του αγώνα. Πρόκειται για ένα άθλημα που προσφέρει ανατροπές και συγκινήσεις ωστόσο είναι από εκείνα τα αθλήματα που δεν περιλαμβάνει επαφή με τον αντίπαλο. Για πολλούς αυτό σημαίνει ότι είναι πιο ασφαλές και δεν κρύβει πολλούς τραυματισμούς. Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Το volley περιλαμβάνει άλματα, προσγειώσεις, απότομες αλλαγές κατεύθυνσης και δυνατά χτυπήματα στη μπάλα που μπορεί να προκαλέσουν διαφόρων ειδών τραυματισμούς, παρόλο που οι αθλητές δεν έρχονται σε άμεση επαφή μεταξύ τους. Ποιοι είναι οι πιο συχνοί τραυματισμοί στο volley;

Διάστρεμμα ποδοκνημικής άρθρωσης. Προκύπτει συνήθως ως αποτέλεσμα ανώμαλης προσγείωσης μετά από άλμα. Κατηγοριοποιείται σε 3 βαθμούς ανάλογα με τη σοβαρότητά του και από την κατηγορία εξαρτάται ο τρόπος αντιμετώπισης. Μπορεί να αντιμετωπιστεί με ξεκούραση, περίδεση, φυσικοθεραπεία ακόμα και χειρουργική επέμβαση αν χρειαστεί.

Ρήξη αχίλλειου τένοντα. Η ρήξη του αχίλλειου τένοντα μπορεί να είναι αποτέλεσμα πτώσης ή τραυματισμού στη διάρκεια του αγώνα ή της προπόνησης. Η ρήξη του αχίλλειου τένοντα μπορεί να αντιμετωπιστεί με τη χρήση ειδικών κηδεμόνων ωστόσο το μέτρο αυτό δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό και συγκεντρώνει υψηλά ποσοστά επανατραυματισμού. Η οριστική αντιμετώπιση της ρήξης αχίλλειου τένοντα επιτυγχάνεται με χειρουργική επέμβαση.

Ρήξεις μηνίσκου και συνδέσμων. Η ρήξη μηνίσκου είναι από τις πιο συχνές κακώσεις του γόνατος. Προκύπτει συνήθως με την απότομη στροφή και κάμψη του γόνατος ή μετά από βαθύ κάθισμα. Μπορεί να αντιμετωπιστεί με ξεκούραση, ανύψωση, φυσικοθεραπεία ή αρθροσκόπηση. Αντίστοιχη θεραπεία ακολουθείται και στις ρήξεις των συνδέσμων του γόνατος.

Τραυματισμοί στα δάχτυλα. Οι τραυματισμοί στα δάχτυλα είναι πολύ συχνοί στους αθλητές του volley καθώς είναι σε συνεχή επαφή με τη μπάλα. Η μεγάλη ταχύτητα με την οποία έρχονται σε επαφή με τη μπάλα είτε για να την καρφώσουν είτε για να τη μπλοκάρουν προκαλεί τραυματισμούς στα δάχτυλα. Συνήθως προτιμούν να τοποθετούν ταινία για την περίδεση ή να δένουν το δάχτυλο που έχει τραυματιστεί με το διπλανό του.

Κατάγματα κόπωσης. Τα κατάγματα κόπωσης είναι αποτέλεσμα της κόπωσης των αρθρώσεων, όπως φανερώνει και η ονομασία τους. Τα συχνά άλματα και οι λοιπές κινήσεις που επιβαρύνουν τις αρθρώσεις, έχουν ως αποτέλεσμα τέτοιου είδους τραυματισμούς.

Τενοντοπάθεια επιγονατιδικού τένοντα. Οι επαναλαμβανόμενες συσπάσεις των μυών ευθύνονται για την εμφάνιση της τενοντοπάθειας του επιγονατιδικού τένοντα. Τα συνεχόμενα άλματα και η έντονη προπόνηση κάνουν τους αθλητές του volley να έρχονται συχνά αντιμέτωποι με την πάθηση. Η ξεκούραση, η φαρμακευτική αγωγή, η φυσικοθεραπεία αλλά και η χειρουργική επέμβαση σε σπάνιες περιπτώσεις μπορούν να αντιμετωπίσουν την πάθηση.

Σύνδρομο πρόσκρουσης ώμου. Η πρόσκρουση συμβαίνει όταν το βραχιόνιο ανυψώνεται πάνω από το επίπεδο του ώμου. Η κακή τεχνική ή η υπερβολική καταπόνηση οφείλονται για την εμφάνιση του συνδρόμου ενώ μπορεί να αντιμετωπιστεί με ξεκούραση, φαρμακευτική αγωγή, πρόγραμμα φυσικοθεραπείας, ενέσεις κορτιζόνης αλλά και χειρουργική επέμβαση.

Οι αθλητές του volley μπορεί να μην έρχονται σε επαφή με τον αντίπαλο, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ο κίνδυνος τραυματισμού. Οι τραυματισμοί μπορεί να προκύψουν ανά πάσα στιγμή στο volley, όπως και στο κάθε άθλημα, γι αυτό και είναι καλό να προλαμβάνονται όσο αυτό είναι δυνατόν. Η σωστή τεχνική, η σωστή προθέρμανση και αποθεραπεία, η φροντίδα του σώματος και η σωστή ενδυνάμωση των μυών μπορούν να προλάβουν σε μεγάλο βαθμό την εμφάνιση των παραπάνω – και όχι μόνο – τραυματισμών.

The post Οι πιο συχνοί τραυματισμοί στο volley appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Ρήξη αχίλλειου τένοντα: τι είναι και πώς αντιμετωπίζεται

Ως ρήξη αχίλλειου τένοντα ορίζεται ο τραυματισμός εκείνος που έχει ως αποτέλεσμα την –  για οποιοδήποτε λόγο  – διακοπή της συνέχειας του τένοντα γεγονός που δυσκολεύει τους πάσχοντες στη βάδιση. Ο αχίλλειος τένοντας βρίσκεται στο πίσω μέρος του ποδιού πάνω από τη φτέρνα και είναι εκείνος που συνδέει τη γάμπα με τη φτέρνα. Πρόκειται για τον πιο παχύ και τον πιο ισχυρό τένοντα του ανθρώπινου σώματος ενώ μέσω αυτού καταφύονται στη φτέρνα ο γαστροκνήμιος και ο υποκνημίδιος μυς, οι οποίοι είναι από τους βασικότερους μύες τόσο για το περπάτημα όσο και για το τρέξιμο. Η ρήξη του αχίλλειου τένοντα προκύπτει συνήθως, αλλά όχι αποκλειστικά, στη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων και συχνότερα στους άνδρες συγκριτικά με τις γυναίκες.

Ποιες είναι οι αιτίες ρήξης του αχίλλειου τένοντα;

Η ρήξη του αχίλλειου τένοντα μπορεί να προκύψει ως αποτέλεσμα:

• Τραυματισμού στην εκτέλεση αθλητικών δραστηριοτήτων, ειδικά σε αθλήματα που περιλαμβάνουν τρέξιμο, άλματα, απότομες επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις.
• Πτώσης από ύψος
• Απότομης αύξησης έντασης στην προπόνηση
• Λήψης συγκεκριμένων φαρμάκων (πχ αντιβιοτικών, κατά της χοληστερίνης κτλ)

Παράγοντες που επηρεάζουν την πάθηση μπορεί να είναι ακόμα και η παχυσαρκία, η ηλικία, καθώς η ρήξη είναι συχνότερη σε άτομα 20-45 ετών, αλλά και το φύλο καθώς οι πιθανότητες ρήξης αχίλλειου τένοντα πολλαπλασιάζονται στους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες.

Ποια είναι τα συμπτώματα της ρήξης του αχίλλειου τένοντα;

Η ρήξη του αχίλλειου τένοντα εμφανίζει κοινά συμπτώματα στους ασθενείς. Τα συμπτώματα αυτά περιλαμβάνουν:

• Έντονο πόνο
• Αίσθηση ότι κάποιος κλώτσησε τον πάσχοντα
• Ήχος «κλικ» την ώρα της ρήξης
• Οίδημα
• Αδυναμία του πάσχοντα να κάμψει το πόδι
• Αδυναμία του πάσχοντα να σηκώσει το πόδι του από το έδαφος όταν περπατάει
• Αδυναμία του πάσχοντα να σταθεί στις μύτες των ποδιών του

Πώς αντιμετωπίζεται η ρήξη αχίλλειου τένοντα;

Η αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της ρήξης του αχίλλειου τένοντα καθορίζονται από παράγοντες όπως η ηλικία του πάσχοντα και το επίπεδο των δραστηριοτήτων που επιθυμεί να έχει. Η ρήξη του αχίλλειου τένοντα μπορεί να αντιμετωπιστεί με τη χρήση ειδικών κηδεμόνων, κυρίως σε ασθενείς μεγαλύτερης ηλικίας, ωστόσο το μέτρο αυτό δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό και συγκεντρώνει υψηλά ποσοστά επανατραυματισμού. Η οριστική αντιμετώπιση της ρήξης αχίλλειου τένοντα επιτυγχάνεται με χειρουργική επέμβαση στην οποία πραγματοποιείται συρραφή του τένοντα με ράμματα νέας γενιάς που προσφέρουν μικρότερες τομές, βελτιωμένη λειτουργικότητα, ταχύτερη επούλωση και καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα.

Η επάνοδος στις αθλητικές δραστηριότητες μετά τη χειρουργική επέμβαση γίνεται σταδιακά και ολοκληρώνεται μετά από περίπου 8 μήνες.

The post Ρήξη αχίλλειου τένοντα: τι είναι και πώς αντιμετωπίζεται appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Οδηγός αντιμετώπισης του εξαρθρήματος αγκώνα

Το εξάρθρημα αγκώνα προκύπτει όταν διαχωριστούν οι αρθρικές επιφάνειες του αγκώνα εξαιτίας διαφόρων παραγόντων. Πρόκειται για τραυματισμό που εμφανίζεται συχνότερα σε παιδιά ηλικίας ενός έως τεσσάρων ετών αλλά και σε αθλητές ή σε υπέρβαρα άτομα.

Το εξάρθρημα αγκώνα διακρίνεται σε δύο κατηγορίες:

• Πλήρες εξάρθρημα, το οποίο είναι επώδυνο και έχει ως αποτέλεσμα το χέρι να παραμορφωθεί παρουσιάζοντας μια μικρή στροφή στον αγκώνα
• Μερικό εξάρθρημα, όταν ο αγκώνας δεν έχει εξαρθρωθεί πλήρως, το οποίο είναι επίσης επώδυνο ωστόσο η κίνηση του αγκώνα είναι πιο ομαλή και φυσιολογική.

Οι αιτίες που προκαλούν εξάρθρημα αγκώνα

Το εξάρθρημα αγκώνα μπορεί να προκύψει ως αποτέλεσμα πτώσης με το χέρι σε έκταση ή σε κάμψη. Επίσης, είναι πιθανό να συμβεί εξαιτίας κάποιου τροχαίου ατυχήματος, όταν οι επιβάτες προσπαθούν να ακουμπήσουν μπροστά ώστε να προστατευθούν από την πρόσκρουση.

Τα συμπτώματα του εξαρθρήματος αγκώνα

Τα πιο συχνά συμπτώματα που αναφέρονται σε περίπτωση εξαρθρήματος αγκώνα είναι:

• Έντονος πόνος στην περιοχή που μπορεί να είναι και αυξανόμενος
• Οίδημα στην περιοχή
• Μελανιές στο σημείο του τραυματισμού
• Αδυναμία κίνησης του χεριού
• Απώλεια αίσθησης στο χέρι, στον καρπό ή και στα δάχτυλα
• Παραμόρφωση του αγκώνα
• Αλλαγές στη θερμοκρασία του σώματος
• Και πολλά ακόμα.

Η διάγνωση και οι τρόποι αντιμετώπισης του εξαρθρήματος αγκώνα

Η διάγνωση του εξαρθρήματος αγκώνα είναι εύκολη με κλινική εξέταση ενώ η λήψη ακτινογραφίας θα επιβεβαιώσει τα αποτελέσματα. Στη συνέχεια, ο γιατρός θα καθορίσει τον ενδεδειγμένο τρόπο αντιμετώπισης. Σε γενικές γραμμές ένα εξάρθρημα αγκώνα μπορεί να αντιμετωπιστεί με:

• Άμεση ανάταξη
• Ακινητοποίηση του αγκώνα για 2-3 εβδομάδες
• Εξατομικευμένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας και κινητοποίησης του αγκώνα
• Χειρουργική επέμβαση, όταν πρόκειται για σύνθετο εξάρθρημα προκειμένου να αποκατασταθούν τα οστά στη σωστή τους θέση και να επιδιορθωθούν οι σύνδεσμοι.

Σε περίπτωση που η ευθυγράμμιση των οστών δεν είναι η πρέπουσα, ο ασθενής διατρέχει τον κίνδυνο εμφάνισης αρθρίτιδας στον αγκώνα. Για τον λόγο αυτό, καλό είναι το εξάρθρημα αγκώνα να αντιμετωπίζεται από ειδικούς το συντομότερο δυνατόν.

The post Οδηγός αντιμετώπισης του εξαρθρήματος αγκώνα appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Κατάγματα κλείδας: πού οφείλονται και πώς αντιμετωπίζονται

Η κλείδα βρίσκεται στην πάνω πλευρά του στήθους και στη μπροστινή πλευρά των ώμων και αποτελεί το μοναδικό οστό που συνδέει το άνω άκρο με το υπόλοιπο σώμα. Λόγω της θέσης της στο σώμα ο τραυματισμός της αποτελεί συχνό φαινόμενο. Όταν μάλιστα πρόκειται για κάταγμα, τα στοιχεία δείχνουν ότι τα κατάγματα της κλείδας αποτελούν το 5% του συνόλου των καταγμάτων, ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό.

Ποια αίτια προκαλούν κατάγματα κλείδας;

Είναι πολύ συχνός τραυματισμός ειδικά σε όσους ασχολούνται με αθλήματα επαφής, αλλά όχι μόνο. Τα κατάγματα κλείδας μπορεί να προκύψουν ως αποτέλεσμα:

• Τραυματισμού από αθλητική δραστηριότητα (πχ πολεμικές τέχνες, ράγκμπι, αγώνες με αυτοκίνητα ή μηχανές κ.α)
• Πτώσης (ειδικά εάν πρόκειται για πτώση όταν το χέρι βρίσκεται σε έκταση)
• Τροχαίου ατυχήματος
• Χτυπήματος στην περιοχή (πχ από άσκηση βίας κτλ)

Ποια συμπτώματα εμφανίζουν τα κατάγματα κλείδας;

Τα κατάγματα κλείδας επιφέρουν περιορισμό της λειτουργικότητας του άνω άκρου και δυσκολεύει τους ασθενείς στην κίνηση του χεριού τους. Τα κατάγματα κλείδας συνοδεύονται επίσης και από λοιπά συμπτώματα όπως:

• Έντονος πόνος, ειδικά στην προσπάθεια κίνησης της περιοχής
• Οίδημα, μώλωπες και ευαισθησία στην περιοχή
• Παραμόρφωση ή ασυμμετρία του ώμου
• Μούδιασμα
• Αίσθηση κριγμού
• Περιορισμένη δυνατότητα κίνησης ή και πλήρης αδυναμία κίνησης του χεριού.

Πώς γίνεται η διάγνωση των καταγμάτων κλείδας;

Ο θεράπων ιατρός θα λάβει πλήρες ιατρικό ιστορικό και θα προχωρήσει σε κλινική εξέταση. Στη συνέχεια η λήψη ακτινογραφιών θα επιβεβαιώσει το κάταγμα ενώ σε περίπτωση που το κάταγμα είναι συντριπτικό και περιλαμβάνει και κατάγματα σε διπλανές περιοχές του σώματος, τότε είναι απαραίτητη και η λήψη αξονικής τομογραφίας προκειμένου ο γιατρός να μπορέσει να έχει μια πληρέστερη εικόνα του τραυματισμού και της ενδεδειγμένης αντιμετώπισης.

Πώς αντιμετωπίζονται τα κατάγματα κλείδας;

Η αντιμετώπιση των καταγμάτων κλείδας μπορεί να είναι είτε συντηρητική είτε και χειρουργική, όταν αποτυγχάνουν οι συντηρητικές μέθοδοι. Σε ότι αφορά τους συντηρητικούς τρόπους αντιμετώπισης, αυτοί περιλαμβάνουν:

• Χρήση νάρθηκα ή ακινητοποιητή
• Φαρμακευτική αγωγή
• Πρόγραμμα φυσικοθεραπείας
• Τακτική ιατρική παρακολούθηση.

Σε περίπτωση αποτυχίας των συντηρητικών μεθόδων ή όταν συντρέχουν εξαρχής συγκεκριμένοι λόγοι, επιλέγεται η χειρουργική μέθοδος αντιμετώπισης. Το χειρουργείο ενδείκνυται όταν το κάταγμα είναι πολύ παρεκτοπισμένο, όταν είναι ανοιχτό, όταν συνυπάρχει και ρήξη συνδέσμων και όταν υφίσταται ψευδάρθρωση του κατάγματος, μια κατάσταση κατά την οποία το οστό δεν κολλάει παρά τις προσπάθειες. Η χειρουργική αντιμετώπιση των καταγμάτων κλείδας προσφέρει στον ασθενή  λιγότερο πόνο, καλύτερη επούλωση, ταχύτερη αποκατάσταση και αμεσότερη επιστροφή στις καθημερινές του δραστηριότητες.

Η επάνοδος στις περισσότερες δραστηριότητες των ασθενών είναι δυνατή με την παρέλευση περίπου 3 μηνών από τον τραυματισμό.

Η κλείδα βρίσκεται στην πάνω πλευρά του στήθους και στη μπροστινή πλευρά των ώμων και αποτελεί το μοναδικό οστό που συνδέει το άνω άκρο με το υπόλοιπο σώμα. Λόγω της θέσης της στο σώμα ο τραυματισμός της αποτελεί συχνό φαινόμενο. Όταν μάλιστα πρόκειται για κάταγμα, τα στοιχεία δείχνουν ότι τα κατάγματα της κλείδας αποτελούν το 5% του συνόλου των καταγμάτων, ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό.

Ποια αίτια προκαλούν κατάγματα κλείδας;

Είναι πολύ συχνός τραυματισμός ειδικά σε όσους ασχολούνται με αθλήματα επαφής, αλλά όχι μόνο. Τα κατάγματα κλείδας μπορεί να προκύψουν ως αποτέλεσμα:

• Τραυματισμού από αθλητική δραστηριότητα (πχ πολεμικές τέχνες, ράγκμπι, αγώνες με αυτοκίνητα ή μηχανές κ.α)
• Πτώσης (ειδικά εάν πρόκειται για πτώση όταν το χέρι βρίσκεται σε έκταση)
• Τροχαίου ατυχήματος
• Χτυπήματος στην περιοχή (πχ από άσκηση βίας κτλ)

Ποια συμπτώματα εμφανίζουν τα κατάγματα κλείδας;

Τα κατάγματα κλείδας επιφέρουν περιορισμό της λειτουργικότητας του άνω άκρου και δυσκολεύει τους ασθενείς στην κίνηση του χεριού τους. Τα κατάγματα κλείδας συνοδεύονται επίσης και από λοιπά συμπτώματα όπως:

• Έντονος πόνος, ειδικά στην προσπάθεια κίνησης της περιοχής
• Οίδημα, μώλωπες και ευαισθησία στην περιοχή
• Παραμόρφωση ή ασυμμετρία του ώμου
• Μούδιασμα
• Αίσθηση κριγμού
• Περιορισμένη δυνατότητα κίνησης ή και πλήρης αδυναμία κίνησης του χεριού.

Πώς γίνεται η διάγνωση των καταγμάτων κλείδας;

Ο θεράπων ιατρός θα λάβει πλήρες ιατρικό ιστορικό και θα προχωρήσει σε κλινική εξέταση. Στη συνέχεια η λήψη ακτινογραφιών θα επιβεβαιώσει το κάταγμα ενώ σε περίπτωση που το κάταγμα είναι συντριπτικό και περιλαμβάνει και κατάγματα σε διπλανές περιοχές του σώματος, τότε είναι απαραίτητη και η λήψη αξονικής τομογραφίας προκειμένου ο γιατρός να μπορέσει να έχει μια πληρέστερη εικόνα του τραυματισμού και της ενδεδειγμένης αντιμετώπισης.

Πώς αντιμετωπίζονται τα κατάγματα κλείδας;

Η αντιμετώπιση των καταγμάτων κλείδας μπορεί να είναι είτε συντηρητική είτε και χειρουργική, όταν αποτυγχάνουν οι συντηρητικές μέθοδοι. Σε ότι αφορά τους συντηρητικούς τρόπους αντιμετώπισης, αυτοί περιλαμβάνουν:

• Χρήση νάρθηκα ή ακινητοποιητή
• Φαρμακευτική αγωγή
• Πρόγραμμα φυσικοθεραπείας
• Τακτική ιατρική παρακολούθηση.

Σε περίπτωση αποτυχίας των συντηρητικών μεθόδων ή όταν συντρέχουν εξαρχής συγκεκριμένοι λόγοι, επιλέγεται η χειρουργική μέθοδος αντιμετώπισης. Το χειρουργείο ενδείκνυται όταν το κάταγμα είναι πολύ παρεκτοπισμένο, όταν είναι ανοιχτό, όταν συνυπάρχει και ρήξη συνδέσμων και όταν υφίσταται ψευδάρθρωση του κατάγματος, μια κατάσταση κατά την οποία το οστό δεν κολλάει παρά τις προσπάθειες. Η χειρουργική αντιμετώπιση των καταγμάτων κλείδας προσφέρει στον ασθενή  λιγότερο πόνο, καλύτερη επούλωση, ταχύτερη αποκατάσταση και αμεσότερη επιστροφή στις καθημερινές του δραστηριότητες.

Η επάνοδος στις περισσότερες δραστηριότητες των ασθενών είναι δυνατή με την παρέλευση περίπου 3 μηνών από τον τραυματισμό.

The post Κατάγματα κλείδας: πού οφείλονται και πώς αντιμετωπίζονται appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Η τενοντίτιδα ώμου είναι μια από τις πιο συχνές παθήσεις της περιοχής. Πρόκειται ουσιαστικά για φλεγμονή των τενόντων στην άρθρωση της περιοχής του ώμου και προκαλείται συνήθως από την εκτέλεση αθλητικών δραστηριοτήτων. Ειδικά για αθλήματα που περιλαμβάνουν ευρεία χρήση της περιοχής του ώμου, όπως κολύμβηση, τένις, μπέιζμπολ κ.α, η τενοντίτιδα ώμου είναι συχνό φαινόμενο λόγω της έντονης καταπόνησης.

Πώς προκαλείται η τενοντίτιδα ώμου;

Η τενοντίτιδα μπορεί να προκληθεί από διάφορες αιτίες, μεταξύ των οποίων είναι και:

• Η υπέρχρηση
• Η μεγάλη ένταση στην εκτέλεση της δραστηριότητας
• Η κακή τεχνική
• Η κακή στάση σώματος
• Η ηλικία
• Τα ατυχήματα
• Οι πτώσεις

Ποια συμπτώματα εμφανίζει η τενοντίτιδα ώμου;

Η τενοντίτιδα ώμου μπορεί να εμφανίζει διάφορα συμπτώματα που κυρίως αφορούν τον πόνο που υπάρχει στην περιοχή. Πιο αναλυτικά, τα συμπτώματα της τενοντίτιδας ώμου περιλαμβάνουν:

• Πόνο στον ώμο που μπορεί να αντανακλά και μέχρι τον αγκώνα
• Πόνο κατά την ανύψωση του άκρου πάνω από το επίπεδο του ώμου
• Έντονο πόνο που εμφανίζεται και κατά τη διάρκεια της ανάπαυσης
• Πόνος που εμφανίζεται τη νύχτα και μπορεί να ξυπνήσει τον πάσχοντα από τον ύπνο του
• Οίδημα
• Δυσκαμψία της άρθρωσης
• Αδυναμία του άνω άκρου

Πώς γίνεται η διάγνωση της τενοντίτιδας του ώμου;

Για να διαγνωστεί η τενοντίτιδα του ώμου είναι απαραίτητη η λήψη ιστορικού, η κατανόηση των συμπτωμάτων, η κλινική εξέταση από τον ορθοπαιδικό που θα δείξει την κατάσταση της πάθησης, το εύρος της κίνησης και τη λειτουργικότητα της άρθρωσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις ενδέχεται να χρειαστούν και απεικονιστικές εξετάσεις (πχ ακτινογραφία, υπέρηχος, μαγνητική τομογραφία) προκειμένου να αποκλειστεί η πιθανότητα ύπαρξης άλλων παθήσεων με κοινή συμπτωματολογία.

Πώς αντιμετωπίζεται η τενοντίτιδα ώμου;

Η τενοντίτιδα ώμου μπορεί να αντιμετωπιστεί τόσο συντηρητικά όσο και χειρουργικά εάν χρειαστεί. Σε ότι αφορά τις συντηρητικές μεθόδους αντιμετώπισης, αυτές περιλαμβάνουν:

• Ανάπαυση
• Παγοθεραπεία
• Πρόγραμμα φυσικοθεραπείας
• Φαρμακευτική αγωγή για την αντιμετώπιση της φλεγμονής
• Έγχυση PRP

Σε σοβαρά περιστατικά ή σε περιπτώσεις αποτυχίας των συντηρητικών μεθόδων υπάρχει και ο χειρουργικός τρόπος αντιμετώπισης. Η χειρουργική επέμβαση γίνεται με την τεχνική της αρθροσκόπησης , η οποία είναι ελάχιστα επεμβατική, προσφέρει άριστα αποτελέσματα και σύντομο διάστημα αποθεραπείας.

Σε κάθε περίπτωση, η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία γι αυτό και η σωστή προθέρμανση και αποθεραπεία, η εκμάθηση της σωστής τεχνικής, η γνώση των ορίων του οργανισμού και του σώματος αλλά και η ξεκούραση μπορούν να προλάβουν ενδεχόμενη εμφάνιση της πάθησης.

The post Τενοντίτιδα ώμου και πώς να την αντιμετωπίσετε appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Ο δισκοειδής μηνίσκος διακρίνεται σε 3 κατηγορίες:

• Πλήρης, όταν ο δισκοειδής μηνίσκος καλύπτει όλο τον έξω κνημιαίο κόνδυλο
• Ατελής, όταν καλύπτει μέρος του έξω κνημιαίου κονδύλου
• Ασταθής, όταν έχει απολέσει της οπίσθιες μηνισκο-κνημιαίες προσφύσεις του.

Τα συμπτώματα του δισκοειδούς μηνίσκου

Ο δισκοειδής μηνίσκος δεν έχει συγκεκριμένη αιτιολογία, προκύπτει συνήθως ως ανατομική παραλλαγή. Τα συμπτώματα όμως που εμφανίζει είναι κοινά στους πάσχοντες. Πιο συγκεκριμένα, τα συμπτώματα περιλαμβάνουν:

• Πόνο
• Οίδημα
• Δυσκαμψία της περιοχής
• Αστάθεια
• Αδυναμία πλήρους έκτασης ή κάμψης
• «Κλικ» στην κίνηση του γόνατος

Η διάγνωση και η αντιμετώπιση του δισκοειδούς μηνίσκου

Η λήψη ιατρικού ιστορικού, η κλινική εξέταση, η ακτινογραφία αλλά και η μαγνητική τομογραφία θα αναδείξουν τον δισκοειδή μηνίσκο και με βάση αυτά τα αποτελέσματα ο γιατρός θα καθορίσει τον ενδεδειγμένο τρόπο αντιμετώπισης. Ο δισκοειδής μηνίσκος μπορεί να αντιμετωπιστεί με:

• Παρακολούθηση, χωρίς περιορισμό των δραστηριοτήτων όταν δεν υπάρχουν συμπτώματα
• Χειρουργική επέμβαση όταν υπάρχουν συμπτώματα. Η επέμβαση πραγματοποιείται με τη μέθοδο της αρθροσκόπησης με μερική μηνισκεκτομή αλλά και μηνισκοπλαστική η οποία θα φέρει στον μηνίσκο μια πιο φυσιολογική μορφή. Ανάλογα με τις ενδείξεις, μπορεί να πραγματοποιηθεί και μηνισκοσυρραφή. Η επέμβαση γίνεται με τοπική αναισθησία ενώ ο ασθενής κινητοποιείται αμέσως μετά την επέμβαση.

Η αποθεραπεία μετά την επέμβαση είναι γρήγορη και ο ασθενής είναι σε θέση να επιστρέψει στις καθημερινές του δραστηριότητες σύντομα. Σε ότι αφορά τις αθλητικές δραστηριότητες η επάνοδος σε αυτές υπολογίζεται μετά από περίπου 3 εβδομάδες.

The post Δισκοειδής μηνίσκος και πώς αντιμετωπίζεται appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Τα αίτια της σπονδυλολίσθησης

Η σπονδυλολίσθηση προκύπτει συχνότερα ως αποτέλεσμα της εκτεταμένης φθοράς της σπονδυλικής στήλης, ειδικά εάν πρόκειται για ασθενείς μέσης και μεγαλύτερης ηλικίας. Άλλη γενεσιουργός αιτία μπορεί να είναι κάποιος τραυματισμός με τη μορφή κατάγματος στη σπονδυλική στήλη ή ένα εκ γενετής χαρακτηριστικό. Επίσης, για την σπονδυλολίσθηση υπεύθυνες μπορεί να είναι και παθολογικές αιτίες όπως πχ η ύπαρξη ενός όγκου στην περιοχή.

Τα συμπτώματα της σπονδυλολίσθησης

Η σπονδυλολίσθηση μπορεί να λάβει τη μορφή:

• Πόνου στη μέση που μπορεί να επεκτείνεται και ως τα πόδια
• Μουδιάσματος
• Αδυναμίας στα πόδια
• Διαταραχές ούρησης
• Μυϊκών σπασμών στους προσαγωγούς, ειδικά στους έφηβους ασθενείς

Η διάγνωση και η αντιμετώπιση της σπονδυλολίσθησης

Η σπονδυλολίσθηση επιβεβαιώνεται με ακτινογραφία ή αξονική τομογραφία ενώ η μαγνητική τομογραφία είναι απαραίτητη όταν υπάρχει και πόνος στα πόδια για να εξακριβωθεί ο βαθμός στον οποίο τα νεύρα υφίστανται πίεση. Κατόπιν της επιβεβαίωσης, η σπονδυλολίσθηση μπορεί να αντιμετωπιστεί με:

• Ανάπαυση
• Αποφυγή δραστηριοτήτων που επιδεινώνουν τα συμπτώματα
• Χρήση οσφυϊκού κηδεμόνα
• φαρμακευτική αγωγή
• πρόγραμμα φυσικοθεραπείας
• χειρουργική επέμβαση σπονδυλοδεσίας, όταν αποτυγχάνουν οι συντηρητικές μέθοδοι.

The post Σπονδυλολίσθηση και πώς να την αντιμετωπίσετε appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Η γαμψοδακτυλία ταξινομείται σε ευκάμπτη και άκαμπτη. Σε περίπτωση που είναι ευκάμπτη, ο ασθενής μπορεί να κινήσει την άρθρωση ενώ σε περίπτωση άκαμπτης γαμψοδακτυλίας η κίνηση περιορίζεται αισθητά και μπορεί να συνοδεύεται και από πόνο, κάτι που μπορεί να μην έχει και στην εμφάνιση κάλων. 

Ποια αίτια συμβάλλουν στη γαμψοδακτυλία;

Η γαμψοδακτυλία μπορεί να οφείλεται σε διάφορους παράγοντες, οι σημαντικότεροι από τους οποίους είναι:

• Κοιλοποδία
• Ρευματοειδής αρθρίτιδα
• Τραυματισμοί
• Μεγάλο κότσι
• Αποδυναμωμένοι μύες
• Διαβήτης
• Εγκεφαλικό
• Εγκεφαλική παράλυση
• Διαταραχές του νευρικού συστήματος
• Αλκοολισμός
• Κληρονομικότητα
• Χρήση παπουτσιών που είναι στενά ή έχουν ψηλά τακούνια

Ποια συμπτώματα εμφανίζει η γαμψοδακτυλία;

Η παραμόρφωση των δακτύλων του ποδιού είναι το κυριότερο σύμπτωμα της γαμψοδακτυλίας αλλά όχι το μοναδικό. Άλλα συμπτώματα της πάθησης περιλαμβάνουν:

• Δάχτυλα των ποδιών σε έκταση
• Δάχτυλα των ποδιών σε κάμψη
• Συστροφή των δαχτύλων κάτω από το πόδι
• Κάλοι στην επιφάνεια των δαχτύλων

Πώς αντιμετωπίζεται η γαμψοδακτυλία;

Με κλινική εξέταση, λήψη ιστορικού και λήψη ακτινογραφιών ο γιατρός που θα επιβεβαιώσει την γαμψοδακτυλία ενώ παράλληλα θα αποκλείσει και άλλη αιτία μπορεί να προκαλέσει την πάθηση. Έτσι, είναι σε θέση να καθορίσει τον καταλληλότερο τρόπο αντιμετώπισης, ο οποίος μπορεί να είναι είτε συντηρητικός είτε χειρουργικός. Οι συντηρητικοί τρόποι αντιμετώπισης περιλαμβάνουν:

• Τη χρήση μαλακών παπουτσιών
• Ασκήσεις με την καθοδήγηση του γιατρού
• Τέντωμα των δαχτύλων του ποδιού στην κανονική τους θέση, χρησιμοποιώντας τα χέρια
• χρήση ειδικού νάρθηκα
• Χρήση ειδικών gel ώστε να αποφεύγεται η τριβή ανάμεσα στο παπούτσι και τα δάχτυλα
• Χειρουργική επέμβαση, σε σοβαρές περιπτώσεις ή περιπτώσεις αποτυχίας των παραπάνω συντηρητικών μεθόδων. Ανάλογα με τη σοβαρότητα του κάθε περιστατικού που αποφασίζεται και ο τρόπος της χειρουργικής διόρθωσης.

Η γαμψοδακτυλία είναι σημαντικό να αντιμετωπίζεται άμεσα, με την εμφάνιση ακόμα των πρώτων συμπτωμάτων καθώς όσο καθυστερεί η αντιμετώπιση τόσο πιο δύσκολη καθίσταται στη συνέχεια. Οι επισκέψεις στους ειδικούς είναι όσο το δυνατόν συντομότερα προκειμένου να μην μπορέσει να αντιμετωπιστεί με τον καλύτερο και αποτελεσματικότερο δυνατό τρόπο.

The post Γαμψοδακτυλία: τι είναι και πώς αντιμετωπίζεται appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Οι συχνότεροι τραυματισμοί των χορευτών

Ο χορός αποτελεί μια από τις πιο ευχάριστες μορφές έκφρασης αλλά και εκγύμνασης, είτε κάποιος ασχολείται μαζί του επαγγελματικά είτε ερασιτεχνικά. Ο χορός προσφέρει πολλαπλά οφέλη στο πνεύμα και το σώμα, χρειάζεται όμως και προσοχή καθώς ο κίνδυνος τραυματισμού είναι πάντα παρών. Κάποιοι τραυματισμοί είναι επιπόλαιοι και αντιμετωπίζονται εύκολα και γρήγορα, κάποιοι άλλοι ωστόσο μπορούν να είναι σοβαροί και να θέσουν σε κίνδυνο ακόμα και την καριέρα ενός επαγγελματία χορευτή. Ποιοι είναι όμως οι συχνότεροι τραυματισμοί των χορευτών;

Οι τραυματισμοί με τους οποίους έρχονται συχνά αντιμέτωποι όσοι ασχολούνται με τον χορό μπορούν να αφορούν οποιοδήποτε μέρος του σώματος. Οι χορευτές λοιπόν αντιμετωπίζουν συχνά:

• Κατάγματα
• Διαστρέμματα (πχ ποδοκνημικής άρθρωσης και όχι μόνο)
• Μυϊκούς τραυματισμούς
• Τραυματισμούς στο γόνατο (πχ ρήξη μηνίσκου, χονδροπάθεια επιγονατίδας)
• Τραυματισμούς στα πόδια
• Κνημιαίο σύνδρομο
• Σκολίωση
• Σπονδυλόλυση
• Κατάγματα κόπωσης
• Βλαισό μέγα δάχτυλο (κότσι)
• Αρθρίτιδα (μετά την ηλικία των 40 ετών)
• Χαμηλή οσφυαλγία
• Θλάσεις στον αυχένα
• Τενοντίτιδα στροφικού πετάλου ώμου
• Τενοντίτιδα του οπίσθιου κνημιαίου
• Κροτούν ισχίο
• Και πολλές ακόμα.

Τα αίτια των τραυματισμών

Οι τραυματισμοί στους χορευτές μπορούν να προκύψουν εξαιτίας διαφόρων παραγόντων, όπως:

• Κακή τεχνική
• Έλλειψη επαρκούς και σωστής προθέρμανσης αλλά και αποθεραπείας
• Κακή φυσική κατάσταση
• Υπερβάλλον ζήλος, ειδικά αν είναι αρχάριοι χορευτές
• Υπερβολική καταπόνηση του σώματος
• Χρήση ακατάλληλου εξοπλισμού
• Απότομη έναρξη και λήξη των χορευτικών κινήσεων
• Λανθασμένη προσγείωση από άλμα
• Ατυχήματα στην προπόνηση ή την παράσταση
• Ακατάλληλο δάπεδο
• Και πολλοί ακόμα παράγοντες.

Οι τρόποι αντιμετώπισης

Ο κάθε τραυματισμός είναι ξεχωριστός και χρίζει διαφορετικής αντιμετώπισης ανάλογα με τη σοβαρότητά του. Σε γενικές γραμμές, οι τραυματισμοί που ταλαιπωρούν τους χορευτές μπορούν να αντιμετωπιστούν με ξεκούραση, παγοθεραπεία, φαρμακευτική αγωγή, εξατομικευμένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας, ασκήσεις ενδυνάμωσης, PRP, περίδεση, ακόμα και χειρουργική επέμβαση εάν κριθεί απαραίτητο.

Σημαντικό ρόλο παίζει και η πρόληψη των τραυματισμών, η οποία είναι εφικτή με κάποιες απλές κινήσεις. Η σωστή προθέρμανση και αποθεραπεία, η εκμάθηση της σωστής τεχνικής, η ξεκούραση, η γνώση των ορίων του οργανισμού είναι μερικά από αυτά για τα οποία πρέπει να φροντίσει ένας χορευτής (επαγγελματίας ή μη) προκειμένου να προλάβει όσο είναι δυνατόν έναν ενδεχόμενο τραυματισμό.

The post Οι συχνότεροι τραυματισμοί των χορευτών appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Τι είναι τα επαγγελματικά νοσήματα άνω άκρου

Ως επαγγελματικά νοσήματα άνω άκρου ορίζονται οι παθήσεις εκείνες του άνω άκρου οι οποίες δεν σχετίζονται με κάποιο συγκεκριμένο τραυματισμό αλλά προκύπτουν από επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες οι οποίες οδηγούν σε επαναλαμβανόμενους μικροτραυματισμούς που προκαλούν τις παθήσεις στο χέρι και το άνω άκρο γενικότερα. Οι επαναλαμβανόμενες αυτές δραστηριότητες σχετίζονται με τη φύση και τις απαιτήσεις του επαγγέλματος του ασθενούς, γι αυτό και ονομάζονται «επαγγελματικά» νοσήματα.

Ποια είναι όμως τα συχνότερα επαγγελματικά νοσήματα άνω άκρου;

Τενοντίτιδες του καρπού. Ως τενοντίτιδα ορίζεται η φλεγμονή που εμφανίζεται στους τένοντες που υπάρχουν στον καρπό  (αλλά και σε άλλα σημεία του σώματος) και εμφανίζεται ως οξύς  πόνος αλλά και ως χρόνιο πρόβλημα. Κοινά συμπτώματα είναι επίσης ο περιορισμός της κίνησης, η μειωμένη δύναμη και το οίδημα στην περιοχή του καρπού. Μπορεί να αντιμετωπιστεί με φαρμακευτική αγωγή, εγχύσεις κορτιζόνης, PRP, φυσικοθεραπεία και σε σοβαρές περιπτώσεις και με χειρουργική επέμβαση.

Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα. Το Σύνδρομο Καρπιαίου Σωλήνα προκύπτει όταν το μέσο νεύρο πιέζεται στον καρπό, προκαλώντας πόνο, μούδιασμα ακόμα και αδυναμία στο χέρι.

Πρόκειται για μία συχνή πάθηση των χεριών, ειδικά για τις γυναίκες, και έχει ως κύριο χαρακτηριστικό της τον πόνο. Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν  μούδιασμα και μυρμήγκιασμα στην περιοχή του καρπού, της παλάμης και των δακτύλων, οίδημα στα δάχτυλα, δυσκολία στην πραγματοποίηση λεπτών κινήσεων αλλά και στο κράτημα αντικειμένων. Μπορεί να αντιμετωπιστεί με ανάπαυση, παγοθεραπεία, χρήση νάρθηκα ακινητοποίησης, φαρμακευτική αγωγή κ.α.

Έσω και έξω επικονδυλίτιδες. Οι επικονδυλίτιδες αφορούν επώδυνες καταστάσεις του αγκώνα και οφείλονται στο τραυματισμό των τενόντων της περιοχής εξαιτίας επαναλαμβανόμενων κινήσεων του αγκώνα και του καρπού. Η έξω επικονδυλίτιδα χαρακτηρίζεται από πόνο στην εξωτερική πλευρά του αγκώνα ενώ η έσω επικονδυλίτιδα χαρακτηρίζεται από πόνο στην εσωτερική πλευρά του αγκώνα. Οι επικονδυλίτιδες μπορούν να αντιμετωπιστούν με ξεκούραση, φαρμακευτική αγωγή, χρήση κηδεμόνα, φυσικοθεραπεία, PRP,  αλλά και χειρουργικά.

Τενοντίτιδες ώμου. Οι τενοντίτιδες στην περιοχή του ώμου οφείλονται σε φλεγμονές στην συγκεκριμένη περιοχή του σώματος και συνηθέστερα αίτια είναι οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις και η διαρκής καταπόνηση της περιοχής. Χαρακτηρίζονται από έντονο πόνο και αδυναμία του άνω άκρου. Οι τενοντίτιδες στην περιοχή του ώμου μπορούν να αντιμετωπιστούν με φαρμακευτική αγωγή, εγχύσεις κορτιζόνης, PRP, φυσικοθεραπεία και σε σοβαρές περιπτώσεις και με χειρουργική επέμβαση.

Αυτές και πολλές ακόμα παθήσεις συγκαταλέγονται στα επαγγελματικά νοσήματα άνω άκρου καθώς πολλές από αυτές οφείλονται στις επαναλαμβανόμενες κινήσεις και την καταπόνηση που υφίστανται κατά τη διάρκεια άσκησης ενός επαγγέλματος. Κακή στάση σώματος, υπεροβολική κούραση, καθιστική ζωή, πολλές ώρες μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή, συνεχής άρση βαρών, έντονη καταπόνηση και πολλά ακόμα που περιλαμβάνονται στα περισσότερα επαγγέλματα καθιστούν τις παθήσεις συχνό φαινόμενο στους εργαζόμενους.

The post Τι είναι τα επαγγελματικά νοσήματα άνω άκρου appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.