Ρήξη πλαγίων συνδέσμων γόνατος: αίτια και αντιμετώπιση

Οι πλάγιοι σύνδεσμοι του γόνατος είναι υπεύθυνοι για να σταθεροποιούν το γόνατο και διακρίνονται σε έσω, ο οποίος σταθεροποιεί την εσωτερική πλευρά του γόνατος και σε έξω, ο οποίος σταθεροποιεί την εξωτερική πλευρά. Σε περίπτωση που στο γόνατο ασκηθούν δυνάμεις δυνατότερες από εκείνες που ο σύνδεσμος μπορεί να αντέξει, προκαλείται ρήξη. Ανάλογα με τη βαρύτητα του τραυματισμού, η ρήξη κατηγοριοποιείται σε βαθμούς οι οποίοι μπορεί να κυμαίνονται από απλή διάταση (1ου βαθμού ρήξη) έως μερική ρήξη (2ου βαθμού) ή και πλήρη ρήξη (3ου βαθμού).

Τα αίτια τη ρήξης πλαγίων συνδέσμων
Η ρήξη των πλαγίων συνδέσμων προκύπτει όταν στην περιοχή ασκηθεί δύναμη που ξεπερνά το φυσιολογικό όριο αντοχής τους. Η δύναμη αυτή μπορεί να προέλθει κατά τη διάρκεια κάποιας αθλητικής δραστηριότητας, ειδικά σε αθλήματα που περιλαμβάνουν άλματα, απότομες εναλλαγές ταχύτητας, επαφή με τον αντίπαλο κ.α. Τέτοια αθλήματα είναι το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ κ.α. Η ρήξη των πλαγίων συνδέσμων μπορεί να είναι και αποτέλεσμα κάποιου ατυχήματος (πχ τροχαίου ή εργατικού) ή πτώσης στο έδαφος (πχ πτώση από ύψος και λανθασμένη προσγείωση).

Τα συμπτώματα της ρήξης πλαγίων συνδέσμων
Τη ρήξη των πλαγίων συνδέσμων συνοδεύουν συμπτώματα που μπορεί να διαφέρουν σε εμφάνιση, ένταση και διάρκεια, ανάλογα με τον βαθμό στον οποίο κατατάσσεται η ρήξη. Τα συμπτώματα της ρήξης πλαγίων συνδέσμων περιλαμβάνουν:
• Πόνο, ο οποίος εντοπίζεται είτε στον έσω είτε στον έξω σύνδεσμο του γόνατος ανάλογα με την πλευρά που έχει υποστεί τη ρήξη
• Πόνο στην προσπάθεια κίνησης του γόνατος
• Πρήξιμο, το οποίο μπορεί να είναι ήπιο ή έντονο ανάλογα με τον βαθμό της ρήξης
• Αίσθηση αστάθειας
• Δυσκολία στη βάδιση
• Μειωμένο εύρος κίνησης.

Η διάγνωση και η αντιμετώπιση της ρήξης πλαγίων συνδέσμων
Για τη διάγνωση της ρήξης πλαγίων συνδέσμων είναι απαραίτητη η λήψη πλήρους ιατρικού ιστορικού και η κλινική εξέταση. Τα αποτελέσματα της διάγνωσης επιβεβαιώνονται με τη λήψη ακτινογραφιών αλλά και μαγνητικής τομογραφίας. Μετά και από αυτά τα αποτελέσματα καθορίζεται ο καταλληλότερος τρόπος αντιμετώπισης της ρήξης των πλαγίων συνδέσμων του γόνατος. Η αντιμετώπιση διαφέρει ανάλογα και με τον βαθμό της ρήξης αλλά και το επίπεδο δραστηριοτήτων του ασθενούς. Η αντιμετώπιση της ρήξης πλαγίων συνδέσμων περιλαμβάνει τόσο συντηρητικούς τρόπους όσο και χειρουργικούς. Πιο αναλυτικά η ρήξη μπορεί να θεραπευτεί με:
• RICE, δηλαδή ξεκούραση, εφαρμογή πάγου, περίδεση και ανύψωση
• Παγοθεραπεία
• Εφαρμογή νάρθηκα
• Χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής
• Πρόγραμμα φυσικοθεραπείας που να περιλαμβάνει και ασκήσεις ενδυνάμωσης
• Χειρουργική επέμβαση, σε σοβαρές περιπτώσεις

Η θεραπεία της ρήξης πλαγίων συνδέσμων του γόνατος πρέπει να είναι πλήρης και αποτελεσματική ώστε οι ασθενείς να αποκτήσουν και πάλι το πλήρες εύρος της κίνησης του γόνατος και να μπορέσουν έτσι να επανέλθουν πλήρως στις αθλητικές τους υποχρεώσεις.

The post Ρήξη πλαγίων συνδέσμων γόνατος: αίτια και αντιμετώπιση appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Ρήξη τένοντα τετρακεφάλου και πώς αντιμετωπίζεται

Ως ρήξη του τένοντα τετρακεφάλου ορίζεται η σύσπαση του συγκεκριμένου τένοντα και η ταυτόχρονη βίαιη κάμψη του γόνατος. Ο τετρακέφαλος είναι υπεύθυνος για την έκταση του γόνατος μαζί με τους μύες της μπροστινής επιφάνειας του μηρού. Η ρήξη του τένοντα τετρακεφάλου δεν είναι συχνή αλλά όταν προκύψει πρόκειται για σοβαρό τραυματισμό που χρήζει άμεσης αντιμετώπισης. Πιο επιρρεπείς στην πάθηση φαίνονται να είναι οι άνδρες και οι ηλικίες άνω των 40 ετών.

Όταν η ρήξη δεν εκτείνεται σε όλο το μήκος του τένοντα είναι μερική ενώ όταν υπάρχει πλήρης αποκόλληση του τετρακέφαλου τένοντα από την επιγονατίδα, γίνεται λόγος για πλήρη ρήξη του τένοντα τετρακεφάλου.

Τα αίτια της ρήξης τένοντα τετρακεφάλου
Αν και δεν πρόκειται για τραυματισμό που συμβαίνει συχνά, η ρήξη του τετρακέφαλου τένοντα μπορεί να είναι αποτέλεσμα:
• Τραυματισμού, πχ από αθλητική ή άλλη δραστηριότητα
• Τενοντίτιδας
• Σακχαρώδους διαβήτη
• Ρευματοειδούς αρθρίτιδας
• Ουρικής αρθρίτιδας
• Χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας
• Λευχαιμίας
• Συστηματικού ερυθυματώδους λύκου
• Ατροφίας του τένοντα
• Λήψης στεροειδών
• Λήψης συγκεκριμένης αντιβιοτικής αγωγής
• Παρατεταμένης ακινητοποίησης λόγω εξασθένισης των μυών
• Προηγούμενης χειρουργικής επέμβασης.

Τα συμπτώματα της ρήξης τένοντα τετρακεφάλου
Τα πιο κοινά συμπτώματα που αναφέρουν όσοι έχουν υποστεί ρήξη στον τένοντα τετρακεφάλου τους είναι:
• Πόνος
• Οίδημα στο σημείο
• Ήχος και αίσθηση «κλικ» τη στιγμή του τραυματισμού
• Αδυναμία έκτασης του γόνατος
• Δυσκολία στη βάδιση
• Μώλωπες
• Ευαισθησία στο σημείο
• Κενό στο σημείο της ρήξης.

Η διάγνωση και η αντιμετώπιση της ρήξης τένοντα τετρακεφάλου
Για να καθοριστεί ο καταλληλότερο τρόπος αντιμετώπισης της ρήξης τένοντα τετρακεφάλου είναι απαραίτητη η ασφαλής διάγνωση της ρήξης αλλά και του μεγέθους της. Η διάγνωση γίνεται με λήψη πλήρους ιατρικού ιστορικού και κλινική εξέταση ενώ το μέγεθος της ρήξης καθορίζεται από τη λήψη ακτινογραφιών και μαγνητικής τομογραφίας.
Κατόπιν των αποτελεσμάτων και με βάση και την ηλικία του ασθενούς αλλά και το επίπεδο δραστηριοτήτων που επιθυμεί να έχει, ο γιατρός καθορίζει την ενδεδειγμένη θεραπεία. Οι τρόποι αντιμετώπισης της ρήξης τένοντα τετρακεφάλου περιλαμβάνουν:
• Ναρθηκοποίηση για την ακινητοποίηση του τένοντα
• Πρόγραμμα φυσικοθεραπείας
• Χειρουργική επέμβαση για τη συρραφή του τένοντα, σε περίπτωση που η ρήξη είναι πλήρης. Η επέμβαση καλό είναι να γίνεται εντός 72 ωρών από την στιγμή της ρήξης καθώς έτσι εξασφαλίζεται η μέγιστη αποτελεσματικότητα της θεραπείας αλλά και η ταχύτερη αποκατάσταση του ασθενούς.

Μετά την επέμβαση ο ασθενής σταδιακά ακολουθεί πρόγραμμα φυσικοθεραπείας ώστε να επανέλθει ενώ εάν πρόκειται για επαγγελματία αθλητή η κατάστασή του επανεξετάζεται πριν την επάνοδό τους στις αγωνιστικές του υποχρεώσεις.

The post Ρήξη τένοντα τετρακεφάλου και πώς αντιμετωπίζεται appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Σύνδρομο επιγονατιδομηριαίου πόνου: αίτια και αντιμετώπιση

Ως σύνδρομο επιγονατιδομηριαίου πόνου ορίζεται ευρύτερα ο πόνος που προκύπτει στο μπροστινό τμήμα του γόνατος, την επιγονατίδα. Είναι από τις πιο συχνές παθήσεις της περιοχής του γόνατος. Η πάθηση είναι γνωστή και ως γόνατο του δρομέα, γόνατο του άλτη ή γόνατο του ποδηλάτη καθώς εμφανίζεται πολύ συχνά – αλλά όχι αποκλειστικά – σε αθλητές λόγω της υπέρχρησης του γόνατος. Επίσης, εμφανίζεται συχνότερα σε εφήβους και άτομα νεαρής ηλικίας.

Τα αίτια του συνδρόμου επιγονατιδομηριαίου πόνου
Οι παράγοντες που ευθύνονται για τη δημιουργία του συνδρόμου επιγονατιδομηριαίου πόνου περιλαμβάνουν:
• Έντονη καταπόνηση
• Υπέρχρηση
• Μυϊκή αδυναμία
• Μυϊκή ανισορροπία
• Δυσκαμψία των αρθρώσεων
• Απότομη αύξηση της έντασης της προπόνησης
• Λανθασμένη τεχνική
• Λανθασμένη στάση σώματος
• Αλλαγή στις επιφάνειες προπόνησης
• Μειωμένη ελαστικότητα των μυών
• Χρήση ακατάλληλου εξοπλισμού
• Προηγούμενος τραυματισμός
• Προηγούμενη χειρουργική επέμβαση.

Τα συμπτώματα του συνδρόμου επιγονατιδομηριαίου πόνου
Η μη φυσιολογική κίνηση της επιγονατίδας μπορεί να οδηγήσει σε φθορά, η οποία με τη σειρά της προκαλεί τον πόνο, που είναι χαρακτηριστικό σύμπτωμα του συνδρόμου. Ο πόνος συνήθως έχει την αίσθηση ενός διάχυτου μη καθορισμένου πόνου μπροστά ή και γύρω από την επιγονατίδα. Ο πόνος αυτός ενδέχεται να επιδεινώνεται με τη δραστηριότητα, μπορεί να αφορά είτε το ένα είτε και τα δύο γόνατα, μπορεί να επέρχεται μετά από παρατεταμένη καθιστική στάση, ή μπορεί να επέρχεται και με την αλλαγή εξοπλισμού ή της επιφάνειας προπόνησης. Τα υπόλοιπα συμπτώματα του συνδρόμου περιλαμβάνουν αίσθηση καψίματος ή χαρακτηριστικό ήχο «κρακ» ή «κλικ».

Η διάγνωση και η αντιμετώπιση του συνδρόμου επιγονατιδομηριαίου πόνου
Το σύνδρομο επιγονατιδομηριαίου πόνου μπορεί να διαγνωστεί με λήψη ιατρικού ιστορικού και κλινική εξέταση ενώ επιβεβαιώνεται με ακτινογραφία ή μαγνητική τομογραφία.
Η αντιμετώπιση του συνδρόμου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη σοβαρότητα της πάθησης. Σε γενικές γραμμές η αντιμετώπιση του συνδρόμου περιλαμβάνει:
• Ξεκούραση
• Αποφυγή δραστηριοτήτων που επιδεινώνουν τα συμπτώματα
• Μέθοδος RICE (Rest – Ice – Compression – Elevate , δηλαδή ανάπαυση – παγοθεραπεία – περίδεση – ανύψωση)
• Πελματογράφημα
• Φαρμακευτική αγωγή
• Πρόγραμμα Φυσικοθεραπείας (Ασκήσεις νευρομυϊκού συντονισμού, ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας, Kinesio taping, Dry needling, Manual therapy, υπέρηχος, laser, IASTM , μάλαξη, διατατικές ασκήσεις)
• Χειρουργική επέμβαση ανοιχτού τύπου ή με αρθροσκόπηση

Η κατάλληλη προθέρμανση και αποθεραπεία, οι σωστές διατάσεις πριν και μετά την άσκηση, η χρήση κατάλληλου εξοπλισμού μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στην πρόληψη του συνδρόμου.

The post Σύνδρομο επιγονατιδομηριαίου πόνου: αίτια και αντιμετώπιση appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Κάταγμα επιφυσιακής πλάκας: αίτια και θεραπεία

Οι επιφυσιακές πλάκες βρίσκονται κοντά στα άκρα των οστών και αποτελούν τις περιοχές όπου αναπτύσσονται τα μακρά οστά των παιδιών και των εφήβων. Είναι στην ουσία υπεύθυνες για την ανάπτυξη των οστών και είναι εκείνες που τους προσδίδουν μήκος και πλάτος. Καθώς τα οστά σε αυτές τις ηλικίες δεν έχουν ολοκληρώσει την ανάπτυξή τους, τα κατάγματα χρειάζονται ιδιαίτερη μεταχείριση καθώς μπορεί να οδηγήσουν σε περιορισμούς στη λειτουργία των οστών.

Υπάρχουν 5 τύποι καταγμάτων επιφυσιακής πλάκας:
• Τύπος Ι, στον οποίο το κάταγμα περνά μέσα από την επιφυσιακή πλάκα
• Τύπος ΙΙ, στον οποίο το κάταγμα περνά μέσα από το ευρύ τμήμα ενός μακρού οστού
• Τύπος ΙΙΙ, στον οποίο το κάταγμα περνά από το τελικό τμήμα ενός μακρού οστού
• Τύπος IV, στον οποίο το κάταγμα περνά μέσα από την πλάκα ανάπτυξης, το φαρδύ τμήμα και το άκρο του μακρού οστού
• Τύπος V, στον οποίο η επιφυσιακή πλάκα μπορεί και να καταστραφεί πλήρως.

Τα αίτια των καταγμάτων επιφυσιακής πλάκας
Τα κατάγματα στα παιδιά συνήθως οφείλονται σε τραυματισμούς κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων ή παιχνιδιών ενώ μπορεί να είναι και αποτέλεσμα ατυχήματος ή πτώσης. Σπανιότερα τα κατάγματα μπορεί να οφείλονται σε υπέρχρηση του μέλους από επαναλαμβανόμενη καταπόνηση.

Τα συμπτώματα των καταγμάτων επιφυσιακής πλάκας
Τα πιο συχνά συμπτώματα που εντοπίζονται στα κατάγματα επιφυσιακής πλάκας είναι:
• Πόνος στην περιοχή
• Οίδημα στην περιοχή του κατάγματος
• Ευαισθησία στην περιοχή
• Δυσκολία στην κίνηση της περιοχής του κατάγματος
• Παραμόρφωση στο σημείο και στη γύρω περιοχή.

Οι τρόποι αντιμετώπισης των καταγμάτων επιφυσιακής πλάκας
Οι καταλληλότεροι τρόποι αντιμετώπισης των καταγμάτων επιφυσιακής πλάκας εξαρτώνται από τον τύπο στον οποίο κατατάσσεται το κάθε κάταγμα. Στις περιπτώσεις των καταγμάτων τύπου Ι και ΙΙ η θεραπεία περιλαμβάνει κλειστή ανάταξη και τοποθέτηση γύψου ή νάρθηκα. Τα κατάγματα που ανήκουν στους τύπους ΙΙΙ και IV αντιμετωπίζονται καλύτερα με ανοιχτή ανάταξη και οστεοσύνθεση. Τα κατάγματα που ανήκουν στον τύπο V είναι τα πιο σοβαρά και πρέπει να αντιμετωπίζονται άμεσα και σωστά καθώς ενδεχόμενη καθυστερημένη ή ανεπαρκής αντιμετώπιση μπορεί να οδηγήσει σε διακοπή της ανάπτυξης και περιορισμένη λειτουργία των οστών. Η αντιμετώπιση αυτού του τύπου κατάγματος συνήθως περιλαμβάνει χειρουργική επέμβαση και πρόγραμμα φυσικοθεραπείας.

Η διάρκεια της αποθεραπείας και της πλήρους αντιμετώπισης ποικίλλουν και εξαρτώνται από τον τύπο του κατάγματος και τη σοβαρότητά του.

The post Κάταγμα επιφυσιακής πλάκας: αίτια και θεραπεία appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Ρήξη μηνίσκου και πώς αντιμετωπίζεται

Η ρήξη μηνίσκου είναι ένας από τους πιο κοινούς τραυματισμούς της περιοχής του γόνατος. Συναντάται πιο συχνά σε αθλητές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποκλείονται οι υπόλοιπες πληθυσμιακές ομάδες. Ο μηνίσκος είναι δομή στην άρθρωση του γόνατος και είναι υπεύθυνος για την απορρόφηση των κραδασμών και συμβάλει σημαντικά στη σταθερότητα του γόνατος. Υπάρχουν δύο μηνίσκοι στο γόνατο, ο έσω και ο έξω. Η ρήξη προκύπτει όταν ένα σχίσιμο στον μηνίσκο διαταράσσει τη φυσιολογική του δομή και επηρεάζει τη λειτουργία του.

Οι αιτίες που προκαλούν τη ρήξη μηνίσκου
Η ρήξη μηνίσκου μπορεί να προκύψει ως αποτέλεσμα:
• Τραυματισμού στη διάρκεια μιας αθλητικής δραστηριότητας, συνήθως αυτών που περιλαμβάνουν απότομες αλλαγές κατεύθυνσης λόγω της απότομης κάμψης και στροφής του γόνατος (πχ μπάσκετ, ποδόσφαιρο, τένις κ.α)
• Απλής κάκωσης, όταν συμβαίνει σε άτομα άνω των 55 ετών. Ένα βαθύ κάθισμα, το ανέβασμα μιας σκάλας, ακόμα και το κάθισμα ή η έγερση από το αυτοκίνητο.

Τα συμπτώματα της ρήξης μηνίσκου
Την ώρα του τραυματισμού οι ασθενείς συχνά αναφέρουν ότι αισθάνονται πόνο και ακούν έναν ήχο σαν κάτι να έχει σπάσει. Αυτά είναι τα πρώτα συμπτώματα της ρήξης μηνίσκου αλλά δεν είναι τα μοναδικά. Σε γενικές γραμμές τα συμπτώματα της ρήξης μηνίσκου περιλαμβάνουν:
• Ήχο σχισίματος ή σπασίματος στο γόνατο
• Πόνο
• Οίδημα
• Δυσκαμψία
• Αίσθηση αστάθειας στο γόνατο
• Αίσθηση εμπλοκής
• Απώλεια του εύρους της κίνησης στο γόνατο.

Η διάγνωση και η αντιμετώπιση της ρήξης μηνίσκου
Για να αντιμετωπιστεί κατάλληλα, θα πρέπει πρώτα η ρήξη μηνίσκου να διαγνωστεί με ασφάλεια. Η διάγνωση περιλαμβάνει τη λήψη ιστορικού και κλινική εξέταση ενώ επιβεβαιώνεται με τη λήψη ακτινογραφιών ή/και μαγνητικής τομογραφίας. Κατόπιν της διάγνωσης ο γιατρός θα συστήσει τον καταλληλότερο τρόπο αντιμετώπισης, ανάλογα με την ηλικία, τις δραστηριότητες του ασθενούς, αλλά και το μέγεθος της ρήξης.
Η ρήξη μηνίσκου μπορεί να αντιμετωπιστεί με:
• Ξεκούραση
• Παγοθεραπεία
• Περίδεση και ανύψωση του γόνατος
• Φαρμακευτική αγωγή με μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη
• Πρόγραμμα φυσικοθεραπείας
• Αρθροσκόπηση, η οποία αποτελεί την πλέον σύγχρονη, γρήγορη, ασφαλή και ανεκτή μέθοδο αποκατάστασης. Με δύο μικρές τομές λίγων χιλιοστών ο ορθοπεδικός εισάγει τα ειδικά εργαλεία προκειμένου να διορθώσει τις βλάβες. Ανάλογα με τη μέθοδο που θα ακολουθηθεί, ο ασθενής μπορεί να πάρει εξιτήριο και την ίδια ημέρα. Κατόπιν θα χρειαστεί να ακολουθήσει και ένα πρόγραμμα αποκατάστασης.

Η ρήξη μηνίσκου καλό είναι να διαγιγνώσκεται και να αντιμετωπίζεται άμεσα. Γι αυτό με την εμφάνιση των πρώτων κιόλας συμπτωμάτων συστήνεται οι ασθενείς να επισκέπτονται τους ειδικούς προκειμένου να λάβουν έγκαιρα τη θεραπεία και να προλάβουν ενδεχόμενη επιδείνωση του τραυματισμού.

The post Ρήξη μηνίσκου και πώς αντιμετωπίζεται appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Υγρό στο γόνατο: πώς εμφανίζεται και πώς αντιμετωπίζεται

Το υγρό στο γόνατο, το οποίο προκαλεί οίδημα στην περιοχή, πρακτικά σημαίνει τη συσσώρευση επιπλέον ποσότητας αρθρικού υγρού εντός της άρθρωσης. Εκτός από αρθρικό υγρό, στο σημείο μπορεί να συγκεντρώνεται και αίμα ή πύον τα οποία επίσης προκαλούν οίδημα τοπικά. Καθώς το γόνατο είναι από τις πιο σημαντικές αρθρώσεις του ανθρώπινου σώματος αφού καθημερινά δέχεται κραδασμούς και τριβές σε κάθε βήμα ίσες περίπου με 2-3 φορές το βάρος του σώματος, το αρθρικό υγρό βρίσκεται εκεί σε φυσιολογική ποσότητα περίπου 7-10 cc προκειμένου να θρέφει τον χόνδρο και να προστατεύει την άρθρωση από την τριβή που υφίσταται.

Τα αίτια της συσσώρευσης υγρού στο γόνατο

Η συσσώρευση υγρού στο γόνατο μπορεί να είναι αποτέλεσμα διαφόρων παραγόντων και καταστάσεων όπως:

• Διάστρεμμα γονάτου
• Εξάρθρωση επιγονατίδας
• Αρθρίτιδα γονάτου
• Τενοντίτιδα
• Θυλακίτιδα γονάτου
• Ρευματοειδής αρθρίτιδα
• Ουρική αρθρίτιδα
• Σηπτική αρθρίτιδα
• Ρήξη μηνίσκου
• Ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου
• Κύστη Baker
• Νόσος Osgood-Schlatter
• Όγκος (καλοήθης ή κακοήθης).

Η διάγνωση και η αντιμετώπιση του υγρού στο γόνατο
Ο Ορθοπαιδικός θα προχωρήσει σε κλινική εξέταση και λήψη πλήρους ιατρικού ιστορικού προκειμένου να εντοπίσει με ασφάλεια την πηγή της συσσώρευσης υγρού στο γόνατο. Η διάγνωση ενδέχεται να χρειαστεί επιπλέον τη λήψη ακτινογραφιών, μαγνητική τομογραφία και υπέρηχο.
Κατόπιν της ασφαλούς διάγνωσης, ο γιατρός θα καθορίσει τον ενδεδειγμένο τρόπο αντιμετώπισης του υγρού στο γόνατο. Σε γενικό πλαίσιο, το υγρό στο γόνατο μπορεί να επανέλθει σε φυσιολογικό ποσοστό με:
• Ξεκούραση
• Αποφυγή – περιορισμό δραστηριοτήτων (πχ ανέβασμα σκάλας, πολύωρη ορθοστασία κτλ)
• Παγοθεραπεία
• Φαρμακευτική αγωγή με αντιφλεγμονώδη
• Αφαίρεση υγρού με παρακέντηση και έγχυση υαλουρονικού
• Πρόγραμμα φυσικοθεραπείας
• Ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης
• Εργονομία σώματος
• Αρθροσκόπηση (πχ σε περιπτώσεις ρήξης μηνίσκου ή πρόσθιου χιαστού)
• Ολική αρθροπλαστική (πχ σε περιπτώσεις οστεοαρθρίτιδας).

Η συσσώρευση υγρού στο γόνατο μπορεί να υποδηλώνει την ύπαρξη κάποιας πάθησης είτε της περιοχής είτε γενικότερης, γι αυτό καλό είναι η άμεση επίσκεψη στον Ορθοπαιδικό

The post Υγρό στο γόνατο: πώς εμφανίζεται και πώς αντιμετωπίζεται appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Κύστη Baker: η πιο συχνή πάθηση στο γόνατο

Η κύστη Baker είναι ίσως η πιο συχνή πάθηση στο γόνατο. Βρίσκεται στο πίσω μέρος του γόνατος και συγκεκριμένα στην ιγνυακή κοιλότητα, για αυτό και ονομάζεται και ιγνυακή κύστη. Η κύστη είναι γεμάτη με υγρό και έτσι εμφανίζεται ένα εξόγκωμα στο πίσω μέρος του γόνατος που ενοχλεί τους ασθενείς. Συνήθως έχει μικρό μέγεθος και δεν είναι επώδυνη, ωστόσο σε περίπτωση που μεγεθύνεται προκαλεί συμπτώματα και χρειάζεται αντιμετώπιση.

Τα αίτια που προκαλούν την κύστη Baker
Η κύστη Baker στην ουσία αποτελεί τη συσσώρευση αρθρικού υγρού εξαιτίας κάποιας φλεγμονής. Η συσσώρευση του υγρού είναι εκείνη που δημιουργεί το εξόγκωμα στην πίσω πλευρά του γόνατος. Τα αίτια που προκαλούν την κύστη του Baker είναι:
• Ρήξη μηνίσκου
• Οστεοαρθρίτιδα
• Ρευματοειδής αρθρίτιδα
• Ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου
• Υμενίτιδα
• Φυματίωση
• Άλλες παθήσεις των ιστών

Τα συμπτώματα της κύστης Baker
Η κύστη Baker συνήθως είναι μικρού μεγέθους και δεν προκαλεί συμπτώματα στους ασθενείς, σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα ανακαλύπτεται τυχαία στα πλαίσια κάποιας εξέτασης. Όταν αυξάνεται η συσσώρευση του υγρού και αντίστοιχα το μέγεθος της κύστης τότε είναι που διάφορα συμπτώματα κάνουν την εμφάνισή τους και επιδεινώνονται με τη δραστηριότητα. Τα συμπτώματα μπορούν να περιλαμβάνουν:
• Πόνο στο γόνατο
• Δυσκολία στην κάμψη του γόνατος
• Οίδημα στο γόνατο και στο κάτω μέρος του ποδιού
• Μούδιασμα στο πόδι
• Ευαισθησία στην περιοχή.

Η διάγνωση και η θεραπεία της κύστης Baker
Η διάγνωση της κύστης Baker γίνεται μέσω λήψης ιστορικού και κλινικής εξέτασης και επιβεβαιώνεται με τη λήψη μαγνητικής τομογραφίας. Η σοβαρότητα και η ένταση των συμπτωμάτων θα καθορίσει τον ενδεδειγμένο τρόπο αντιμετώπισης, ο οποίος μπορεί να είναι συντηρητικός ή και χειρουργικός. Σε γενικές γραμμές η κύστη Baker αντιμετωπίζεται με:
• Ξεκούραση
• Αποφυγή δραστηριοτήτων που επιδεινώνουν τα συμπτώματα
• Περίδεση
• Πρόγραμμα φυσικοθεραπείας
• Παγοθεραπεία
• Φαρμακευτική αγωγή
• Έγχυση κορτικοστεροειδών
• Αφαίρεση του αρθρικού υγρού με χρήση βελόνας
• Χειρουργική επέμβαση η οποία συνήθως πραγματοποιείται με τη μέθοδο της αρθροσκόπησης. Η ανοιχτή επέμβαση προτιμάται σε εκτεταμένες βλάβες.

Η άμεση επίσκεψη στους ειδικούς με την αντίληψη της κύστης Baker είναι επιβεβλημένη ακόμα και σε περιπτώσεις που δεν προκαλεί συμπτώματα. Η κύστη καλό είναι να επιβλέπεται από τους ειδικούς ώστε να αποφευχθεί η πιθανότητα επιδείνωσης.

The post Κύστη Baker: η πιο συχνή πάθηση στο γόνατο appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Οι πιο συχνοί τραυματισμοί στο volley

Το volley είναι ένα από τα πιο δημοφιλή ομαδικά αθλήματα. Συγκεντρώνει φιλάθλους κάθε ηλικίας ενώ τα γήπεδα γεμίζουν με τους υποστηρικτές των ομάδων που αγωνιούν για την έκβαση του αγώνα. Πρόκειται για ένα άθλημα που προσφέρει ανατροπές και συγκινήσεις ωστόσο είναι από εκείνα τα αθλήματα που δεν περιλαμβάνει επαφή με τον αντίπαλο. Για πολλούς αυτό σημαίνει ότι είναι πιο ασφαλές και δεν κρύβει πολλούς τραυματισμούς. Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Το volley περιλαμβάνει άλματα, προσγειώσεις, απότομες αλλαγές κατεύθυνσης και δυνατά χτυπήματα στη μπάλα που μπορεί να προκαλέσουν διαφόρων ειδών τραυματισμούς, παρόλο που οι αθλητές δεν έρχονται σε άμεση επαφή μεταξύ τους. Ποιοι είναι οι πιο συχνοί τραυματισμοί στο volley;

Διάστρεμμα ποδοκνημικής άρθρωσης. Προκύπτει συνήθως ως αποτέλεσμα ανώμαλης προσγείωσης μετά από άλμα. Κατηγοριοποιείται σε 3 βαθμούς ανάλογα με τη σοβαρότητά του και από την κατηγορία εξαρτάται ο τρόπος αντιμετώπισης. Μπορεί να αντιμετωπιστεί με ξεκούραση, περίδεση, φυσικοθεραπεία ακόμα και χειρουργική επέμβαση αν χρειαστεί.

Ρήξη αχίλλειου τένοντα. Η ρήξη του αχίλλειου τένοντα μπορεί να είναι αποτέλεσμα πτώσης ή τραυματισμού στη διάρκεια του αγώνα ή της προπόνησης. Η ρήξη του αχίλλειου τένοντα μπορεί να αντιμετωπιστεί με τη χρήση ειδικών κηδεμόνων ωστόσο το μέτρο αυτό δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό και συγκεντρώνει υψηλά ποσοστά επανατραυματισμού. Η οριστική αντιμετώπιση της ρήξης αχίλλειου τένοντα επιτυγχάνεται με χειρουργική επέμβαση.

Ρήξεις μηνίσκου και συνδέσμων. Η ρήξη μηνίσκου είναι από τις πιο συχνές κακώσεις του γόνατος. Προκύπτει συνήθως με την απότομη στροφή και κάμψη του γόνατος ή μετά από βαθύ κάθισμα. Μπορεί να αντιμετωπιστεί με ξεκούραση, ανύψωση, φυσικοθεραπεία ή αρθροσκόπηση. Αντίστοιχη θεραπεία ακολουθείται και στις ρήξεις των συνδέσμων του γόνατος.

Τραυματισμοί στα δάχτυλα. Οι τραυματισμοί στα δάχτυλα είναι πολύ συχνοί στους αθλητές του volley καθώς είναι σε συνεχή επαφή με τη μπάλα. Η μεγάλη ταχύτητα με την οποία έρχονται σε επαφή με τη μπάλα είτε για να την καρφώσουν είτε για να τη μπλοκάρουν προκαλεί τραυματισμούς στα δάχτυλα. Συνήθως προτιμούν να τοποθετούν ταινία για την περίδεση ή να δένουν το δάχτυλο που έχει τραυματιστεί με το διπλανό του.

Κατάγματα κόπωσης. Τα κατάγματα κόπωσης είναι αποτέλεσμα της κόπωσης των αρθρώσεων, όπως φανερώνει και η ονομασία τους. Τα συχνά άλματα και οι λοιπές κινήσεις που επιβαρύνουν τις αρθρώσεις, έχουν ως αποτέλεσμα τέτοιου είδους τραυματισμούς.

Τενοντοπάθεια επιγονατιδικού τένοντα. Οι επαναλαμβανόμενες συσπάσεις των μυών ευθύνονται για την εμφάνιση της τενοντοπάθειας του επιγονατιδικού τένοντα. Τα συνεχόμενα άλματα και η έντονη προπόνηση κάνουν τους αθλητές του volley να έρχονται συχνά αντιμέτωποι με την πάθηση. Η ξεκούραση, η φαρμακευτική αγωγή, η φυσικοθεραπεία αλλά και η χειρουργική επέμβαση σε σπάνιες περιπτώσεις μπορούν να αντιμετωπίσουν την πάθηση.

Σύνδρομο πρόσκρουσης ώμου. Η πρόσκρουση συμβαίνει όταν το βραχιόνιο ανυψώνεται πάνω από το επίπεδο του ώμου. Η κακή τεχνική ή η υπερβολική καταπόνηση οφείλονται για την εμφάνιση του συνδρόμου ενώ μπορεί να αντιμετωπιστεί με ξεκούραση, φαρμακευτική αγωγή, πρόγραμμα φυσικοθεραπείας, ενέσεις κορτιζόνης αλλά και χειρουργική επέμβαση.

Οι αθλητές του volley μπορεί να μην έρχονται σε επαφή με τον αντίπαλο, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ο κίνδυνος τραυματισμού. Οι τραυματισμοί μπορεί να προκύψουν ανά πάσα στιγμή στο volley, όπως και στο κάθε άθλημα, γι αυτό και είναι καλό να προλαμβάνονται όσο αυτό είναι δυνατόν. Η σωστή τεχνική, η σωστή προθέρμανση και αποθεραπεία, η φροντίδα του σώματος και η σωστή ενδυνάμωση των μυών μπορούν να προλάβουν σε μεγάλο βαθμό την εμφάνιση των παραπάνω – και όχι μόνο – τραυματισμών.

The post Οι πιο συχνοί τραυματισμοί στο volley appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Ο δισκοειδής μηνίσκος διακρίνεται σε 3 κατηγορίες:

• Πλήρης, όταν ο δισκοειδής μηνίσκος καλύπτει όλο τον έξω κνημιαίο κόνδυλο
• Ατελής, όταν καλύπτει μέρος του έξω κνημιαίου κονδύλου
• Ασταθής, όταν έχει απολέσει της οπίσθιες μηνισκο-κνημιαίες προσφύσεις του.

Τα συμπτώματα του δισκοειδούς μηνίσκου

Ο δισκοειδής μηνίσκος δεν έχει συγκεκριμένη αιτιολογία, προκύπτει συνήθως ως ανατομική παραλλαγή. Τα συμπτώματα όμως που εμφανίζει είναι κοινά στους πάσχοντες. Πιο συγκεκριμένα, τα συμπτώματα περιλαμβάνουν:

• Πόνο
• Οίδημα
• Δυσκαμψία της περιοχής
• Αστάθεια
• Αδυναμία πλήρους έκτασης ή κάμψης
• «Κλικ» στην κίνηση του γόνατος

Η διάγνωση και η αντιμετώπιση του δισκοειδούς μηνίσκου

Η λήψη ιατρικού ιστορικού, η κλινική εξέταση, η ακτινογραφία αλλά και η μαγνητική τομογραφία θα αναδείξουν τον δισκοειδή μηνίσκο και με βάση αυτά τα αποτελέσματα ο γιατρός θα καθορίσει τον ενδεδειγμένο τρόπο αντιμετώπισης. Ο δισκοειδής μηνίσκος μπορεί να αντιμετωπιστεί με:

• Παρακολούθηση, χωρίς περιορισμό των δραστηριοτήτων όταν δεν υπάρχουν συμπτώματα
• Χειρουργική επέμβαση όταν υπάρχουν συμπτώματα. Η επέμβαση πραγματοποιείται με τη μέθοδο της αρθροσκόπησης με μερική μηνισκεκτομή αλλά και μηνισκοπλαστική η οποία θα φέρει στον μηνίσκο μια πιο φυσιολογική μορφή. Ανάλογα με τις ενδείξεις, μπορεί να πραγματοποιηθεί και μηνισκοσυρραφή. Η επέμβαση γίνεται με τοπική αναισθησία ενώ ο ασθενής κινητοποιείται αμέσως μετά την επέμβαση.

Η αποθεραπεία μετά την επέμβαση είναι γρήγορη και ο ασθενής είναι σε θέση να επιστρέψει στις καθημερινές του δραστηριότητες σύντομα. Σε ότι αφορά τις αθλητικές δραστηριότητες η επάνοδος σε αυτές υπολογίζεται μετά από περίπου 3 εβδομάδες.

The post Δισκοειδής μηνίσκος και πώς αντιμετωπίζεται appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.

Οι συχνότεροι τραυματισμοί των χορευτών

Ο χορός αποτελεί μια από τις πιο ευχάριστες μορφές έκφρασης αλλά και εκγύμνασης, είτε κάποιος ασχολείται μαζί του επαγγελματικά είτε ερασιτεχνικά. Ο χορός προσφέρει πολλαπλά οφέλη στο πνεύμα και το σώμα, χρειάζεται όμως και προσοχή καθώς ο κίνδυνος τραυματισμού είναι πάντα παρών. Κάποιοι τραυματισμοί είναι επιπόλαιοι και αντιμετωπίζονται εύκολα και γρήγορα, κάποιοι άλλοι ωστόσο μπορούν να είναι σοβαροί και να θέσουν σε κίνδυνο ακόμα και την καριέρα ενός επαγγελματία χορευτή. Ποιοι είναι όμως οι συχνότεροι τραυματισμοί των χορευτών;

Οι τραυματισμοί με τους οποίους έρχονται συχνά αντιμέτωποι όσοι ασχολούνται με τον χορό μπορούν να αφορούν οποιοδήποτε μέρος του σώματος. Οι χορευτές λοιπόν αντιμετωπίζουν συχνά:

• Κατάγματα
• Διαστρέμματα (πχ ποδοκνημικής άρθρωσης και όχι μόνο)
• Μυϊκούς τραυματισμούς
• Τραυματισμούς στο γόνατο (πχ ρήξη μηνίσκου, χονδροπάθεια επιγονατίδας)
• Τραυματισμούς στα πόδια
• Κνημιαίο σύνδρομο
• Σκολίωση
• Σπονδυλόλυση
• Κατάγματα κόπωσης
• Βλαισό μέγα δάχτυλο (κότσι)
• Αρθρίτιδα (μετά την ηλικία των 40 ετών)
• Χαμηλή οσφυαλγία
• Θλάσεις στον αυχένα
• Τενοντίτιδα στροφικού πετάλου ώμου
• Τενοντίτιδα του οπίσθιου κνημιαίου
• Κροτούν ισχίο
• Και πολλές ακόμα.

Τα αίτια των τραυματισμών

Οι τραυματισμοί στους χορευτές μπορούν να προκύψουν εξαιτίας διαφόρων παραγόντων, όπως:

• Κακή τεχνική
• Έλλειψη επαρκούς και σωστής προθέρμανσης αλλά και αποθεραπείας
• Κακή φυσική κατάσταση
• Υπερβάλλον ζήλος, ειδικά αν είναι αρχάριοι χορευτές
• Υπερβολική καταπόνηση του σώματος
• Χρήση ακατάλληλου εξοπλισμού
• Απότομη έναρξη και λήξη των χορευτικών κινήσεων
• Λανθασμένη προσγείωση από άλμα
• Ατυχήματα στην προπόνηση ή την παράσταση
• Ακατάλληλο δάπεδο
• Και πολλοί ακόμα παράγοντες.

Οι τρόποι αντιμετώπισης

Ο κάθε τραυματισμός είναι ξεχωριστός και χρίζει διαφορετικής αντιμετώπισης ανάλογα με τη σοβαρότητά του. Σε γενικές γραμμές, οι τραυματισμοί που ταλαιπωρούν τους χορευτές μπορούν να αντιμετωπιστούν με ξεκούραση, παγοθεραπεία, φαρμακευτική αγωγή, εξατομικευμένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας, ασκήσεις ενδυνάμωσης, PRP, περίδεση, ακόμα και χειρουργική επέμβαση εάν κριθεί απαραίτητο.

Σημαντικό ρόλο παίζει και η πρόληψη των τραυματισμών, η οποία είναι εφικτή με κάποιες απλές κινήσεις. Η σωστή προθέρμανση και αποθεραπεία, η εκμάθηση της σωστής τεχνικής, η ξεκούραση, η γνώση των ορίων του οργανισμού είναι μερικά από αυτά για τα οποία πρέπει να φροντίσει ένας χορευτής (επαγγελματίας ή μη) προκειμένου να προλάβει όσο είναι δυνατόν έναν ενδεχόμενο τραυματισμό.

The post Οι συχνότεροι τραυματισμοί των χορευτών appeared first on Orthopaedic lab | Αθανάσιος Τόπκας | Χειρούργος – ορθοπαιδικός | τραυματιολόγος ιατρός | παθήσεις ορθοπαιδική |.